<GERİ<

YOL Bu sene de gelmez bizim köye yol Beklerik beklerik gene beklerik Dert birinen bitmez bunu böyle bil Eklerik eklerik gene eklerik İdareler söndü biraz ceyran var Rezillik dizlerde gel milleti gör Don elbise yırtık utanıyor yar Saklarık saklarık gene saklarık Üşüdükçe örtüye sokarlar bizi Sağdan soğuk gelir solda bir sızı Yine de yılmadan birbirimizi Koklarık koklarık gene koklarık Birtek gelin atlı gerisi yaya Arpayı biz yesek at nasıl doya Dertleri Ceylani sırtlanır diye Yüklerik yüklerik gene yüklerik BİZİM ORA Kafa bitli sırt hep açık Saç kirini kil götürür Dam delinmiş ahır uçuk Bu nasıl bir hal götürür Efendiler köyden gelir Üçbeş gün yaylada kalır Biraz bulgur yağdan alır Bazısı da bal götürür Dünya döner amma gitmez Çekilen çileler bitmez Satsan onbeş para etmez Buğdayı da el götürür Kaldık yalnız yalın ayak Hava soğuk ateş kayak Kötülüğe boyun eğek Yazılanı kul götürür Kızılırmak buzlu gene Cana kıyıyor her sene Biri ağlar yana yana Birini de sel götürür Düğün tezgah at koşulur Aşılmaz dağlar aşılır Yüksekten engin düşülür Fakir olan dul götürür Ceylani’yim nedir çilem Gözüm yaşı olda silem Sen de gitme ben de kalam Ömürü de yel götürür

YOKLUK YOLU Yaylamızın yolu cılgadır bizim Yürürüz yürürüz uzar gideriz Tek durak yerimiz gölgedir bizim Yürürüz yürürüz tezer gideriz Toprak dam tabanda yok bile hasır Odundan gelenin elleri nasır Böyle mi geçecek bu koca asır Yürürüz yürürüz bezer gideriz Erkenden uyun da erken uyanın Azığı çok koyun yolda dayanın İz geçer altından büyük kayanın Yürürüz yürürüz ezer gideriz Öğlende avratlar sağın davarı Malların önüne dökün zavarı Sütüme dökülen toprak duvarı Yürürüz yürürüz süzer gideriz Yayığa doldurup çıkarın yağı Yerlere sağılır sütlerin çoğu Tuluğun içinde yirminci çağı Yürürüz yürürüz gezer gideriz Dağlarım perişan dağlarım fakir Kimimiz çobandır kimimiz okur Bir ayak düzlükde öteki çukur Yürürüz yürürüz kızar gideriz Ceylani’m dertlerim saymakla bitmez Yaylanın yolları aklımdan gitmez Toprak dam altında her adam yatmaz Yürürüz yürürüz tozar gideriz KARABABA Yaylada yayılan davarın sütü Kan olur adama Karababa’da Buz gibi suyunan kuzunun eti Can olur adama Karababa’da Beynamaz başında rakıyı açtım Soğuk su doldurup çeşmede içtim Sırtüstü uzandım kendimden geçtim Gün olur adama Karababa'da Ceylani dağlardan vazgeçti sanma Çıkınca obaya bir daha inme Kıl çulun içinde yatılmaz amma Han olur adama Karababa'da